18/4/08

Acrósticos

Marea sube e sube,
A marea baixa a baixa
Rema rema rema
Canta canta canta
O río desemboca
Soando e cantando
Actúa actúa ben
Medo non terás
Obedece o corazón
Rí e ela rirá
Delfín Acuático

7/4/08

Unha poesía de Rosalía


Gústaríame compartir con todos vós unha fermosa poesía de Rosalía de Castro, do seu famoso libro "Follas Novas". A poesía está incompleta, porque é moi longa, pero de todos modos espero que vos guste:
Adiós, ríos; adiós fontes;
adiós, regatos pequenos;
adiós, vista dos meus ollos:
non sei cando nos veremos.
Miña terra, miña terra,
terra onde eu me criei,
hortiña que quero tanto
figueiriñas que prantei.
Amoriñas das silveiras
que eu lle daba ó meu amor,
camiñiños entre o millo,
¡adiós, para sempre adiós!
¡Adiós gloria! ¡Adiós contento!
¡Deixo a casa onde nacín,
deixo a aldea que conozco
por un mundo que non vin!
Deixo amigos por estraños,
deixo a veiga polo mar,
deixo, en fin, canto ben quero...
¡Quén pudera non deixar...!


Mar azul.

Sonetos a Ribadeo y Rinlo



Estoy leyendo sonetos y voy a dedicar uno a los ribadenses.

RIBADEO

Pueblo atalayador, que en la ribera
del litoral abre pulmón marino.
Testimonio veraz que en pergamino
ratifica ancestral voz verdadera.

Crisol de buen mirar amplia frontera,
que en equidad fluvial muestra destino
de tierra en hermandad, de buen vecino,
con belleza sin par y alta bandera.

Riqueza en progresión, que sin penurias
vuela en modernidad con agudeza,
gozando el mismo sol que luce Asturias

que con el EO común, hacen espejo
para dar a las aguas la grandeza,
de hermosura y beldad en fiel reflejo.

El autor es Cesar Michelena Rebellón. Mi madre lo conoció cuando era pequeña.
Este soneto se lo dedico a Mirella Cancio que es la única de Rinlo.

RINLO

Alto sitial que al mar abre camino;
borrascoso sonar, turbio oleaje,
recoge del confín ese mensaje
del miterio y dolor de afan morino.

Rinlo, perennidad, firme destino
desde el mirar frontal de su paisaje;
tiene a sus pies, la ofrenda del salvaje
griterío en terror, del mar felino.

Sus casas venteadas en la altura
que haciendo cimbrear su arboladura
se enfrenta con valor, tan temerario

a ululante pavor de cielo airado
tras el contínuo combatir diario,
con audacia y ardor siempre iniciado.

Curry a la plancha

6/3/08

Hola, soy Daniel y voy a escribir este poema de Jorge Guillén que se llama Fuera del Mundo, que me emocionó mucho porque me recordó a un viejo familiar. El poema dice así:


FUERA DEL MUNDO

Cuanto nosotros somos y tenemos
Forma un curso que va a su desenlace:
La pérdida total.

No es un fracaso.
Es el término justo de una Historia,
Historia sabiamente organizada.
Si naces, morirás. ¿De qué te quejas?
Sean los dioses, ellos, inmortales.

Natural que, por fin, decline y me consuma.
Haya muerte serena entre los míos.
Algún día- ¿tal vez penosamente?-
Me dormiré, tranquilo, sosegado.
No me despertaré por la mañana
Ni por la tarde. ¿Nunca?
¿Monstruo sin cuerpo yo?

Se cumpla el orden.

No te entristezca el muerto solitario.
En esa soledad no está, no existe.
Nadie en los cementerios.
¡Qué solas se quedan las tumbas!

Daniel Fernández Fernández, 1º ESO A

¿Un vampiro?

Voy a escribir un cuento que nos mandó hacer el profesor de Lengua Castellana, Manuel. Espero que os guste. Es así:

¿UN VAMPIRO?
16 de febrero del 2008.
¡Tasss!¡Chisst!. Sí, este es un buen sitio para instalarme.
Ahora toca situarse: en la parte de arriba o, mejor, abajo.
Mmmm..., aquí tengo todo lo que pueda desear: un buen escondite, calorcito y toda la sangre a mi disposición.
¡Huy! Este se mueve... ¿A dónde irá?. Esto es lo que más me gusta de mi vida, nunca sabes las sorpresas que te esperan... .
Subimos a un autobús. ¡Me encanta viajar!.
Vaya, ya llegamos, ¡qué viaje más corto!. Déjame ver: estamos en un instituto. ¡Cuántas posibilidades!.
¡Ah! la llamada de la naturaleza, hala, a poner huevines. Primera parte de la misión, cumplida.
Vista alrededor: uno medio calvo, otro con el pelo demasiado corto, aquel de allá con cresta, aquel otro con demasiada gomina, ¡ay! ¡esa melenaza...!. ¡A saltar!.
Ya estoy adentro y cuando se quieran dar cuenta será demasiado tarde... . Ahora ya sé cuál será mi próxima misión: invadir el instituto "Porta da Auga".
¡Lo que les espera!. ¡A rascarse toca!. Los piojos somos así: aventureros, como los grandes exploradores de la historia:Colón, Pizarro,... .
Dentro de poco seremos muchos.
Compañeros... ¡la que se avecina!.
La guerra queda declarada.¿Cuál será nuestra próxima víctima?.


David Casariego Cao 1º E.S.O. A

3/3/08



Este es un poema al que le tengo especial cariño, ha salido en la antología de poemas de la clase de lengua castellana. Es un poema que me trae muy buenos recuerdos puesto que me recuerda a unas vacaciones de hace dos o tres años en las que estábamos dando un paseo y salió el tema de los poemas de cuando mi padre era pequeño. El me empezó a recitar trozos de poemas y uno de ellos fue este.
Ana Uria Moreda 1º ESO B

Todo pasa y todo queda,
pero lo nuestro es pasar,
pasar haciendo caminos,
caminos sobre el mar.

Nunca perseguí la gloria,
ni dejar en la memoria
de los hombres mi canción;
yo amo los mundos sutiles,
ingrávidos y gentiles,
como pompas de jabón.

Me gusta verlos pintarse
de sol y grana, volar
bajo el cielo azul, temblar
súbitamente y quebrarse.

Nunca perseguí la gloria.

Caminante, son tus huellas
el camino y nada más;
caminante, no hay camino,
se hace camino al andar.

Al andar se hace camino
y al volver la vista atrás
se ve la senda que nunca
se ha de volver a pisar.

Caminante no hay camino
sino estelas en la mar.

Hace algún tiempo en ese lugar
donde hoy los bosques se visten de espinos
se oyó la voz de un poeta gritar
Caminante no hay camino,
se hace camino al andar.

Golpe a golpe, verso a verso.

Murió el poeta lejos del hogar.
Le cubre el polvo de un país vecino.
Al alejarse le vieron llorar.
Caminante no hay camino,
se hace camino al andar.

Golpe a golpe, verso a verso.

Cuando el jilguero no puede cantar.
Cuando el poeta es un peregrino,
cuando de nada nos sirve rezar.
Caminante no hay camino,
se hace camino al andar.

Golpe a golpe, verso a verso.

Antonio Machado.

19/2/08

A DIFFERENT WEEKEND

At the weekend I usually visit my parents in the morning. In the afternoon I go for a walk with my friends. But this weekend is very different – I’m in New York! I’m going shopping with Beyoncé and Zac Efron, it’s really fantastic! My mother is singing with Avril Lavigne, my father is doing gym with George Clooney, and my brother is playing Play Station 3 with Orlando Bloom.

Sarai Pousada Linares – 2º ESO B

12/2/08

Eles e nós

O poema que quero escribir a continuación está dedicado ás persoas do terceiro mundo, porque sofren moito e precisan a nosa axuda.
Eles darían o pouco que teñen
por unha vida mellor.
Nós non damos nada,
para que a súa vida non sexa peor.
Eles pasan moita fame,
mentres nós comemos ata rebentar.
Eles son honrados e pobres,
pero nós, non nos chegamos a decatar.
Naquelas pequenas e silenciosas vilas,
meniños e maiores teñen que traballar.
Nas nosas grandes e ruidosas cidades
temos a sorte de poder estudar.
Eses nenos non teñen fogar
nin lar onde durmir.
Nós temos grandes casas,
nas que os poderiamos recibir.
Fagámolo cun sorriso nos beizos!

Mar azul, 1ºB

11/2/08

ÁS PERSOAS DO TERCEIRO MUNDO

Viven mal, comen mal,
e como consecuencia,
o mundo así vai.

Malas son as súas condicións,
pero iso non chegaría para dicir
que eles así non poden vivir.

Traballan día e noite,
nenos e maiores,
para obteren cousas mellores.

Viven mal, comen mal,
e como consecuencia,
o mundo así vai.

Os cativos á escola non van,
as letras non coñecerán
e dende pequenos todos a traballar.

Eles así non queren seguir,
e grandes medidas van tomar
para que o mundo así non volva estar.

Viven mal, comen mal,
e como consecuencia,
o mundo así vai.

Iria López González 1º ESO

1/2/08

MY SUPER-SCHOOL


At my super-school there are two classes every day but on Monday there is only one class. Classes start at eleven o’clock and finish at one o’clock. We don’t go to school on Wednesday, Saturday or Sunday.
Today we’ve got music and P.E. in the morning. Music is my favourite subject because Porta is the teacher.
I like the school because the teachers are nice, and there’s a canteen. It’s got fantastic hamburgers and pizzas.

Javier Cao García – 1º ESO A

SUPER SCHOOL


At my super-school there are three classes every day. Classes start at eleven o’clock and finish at half past two. We don’t go to school on Friday, Saturday and Sunday.
Today we’ve got music, drama and P.E. My favourite subject is music because the teacher is Zac Efron. The drama teacher is Martín Rivas and the P.E. teacher is Iker Casillas.
I like the school because the teachers are very funny.

Alexandra Pardo Domínguez – 1º ESO B

SUPER-SCHOOL


At my super-school there are three classes every day. Classes start at ten o’clock and finish at two o’clock. We don’t go to school on Wednesday.
Today we’ve got music in the morning and maths in the afternoon. Music is my favourite subject because Avril Lavigne is the teacher.
I like the school because the teachers are funny, and there’s a canteen. It’s got fantastic food.

Andrea Vilar – 1º ESO B

MY SUPER-SCHOOL


My super-school starts at eleven o’clock and finishes at one o’clock. There are three classes every day. We don’t go to school on Sunday.
Today we’ve got English and drama. Drama is my favourite subject because Javier Bardem is the teacher.
I like the school because the teachers are nice, and there are a lot of computers.

Daniel Fernández Fernández – 1º ESO A

31/1/08

SON LAS GAVIOTAS, AMOR.


Voy a escribir un poema de Ángel González que a mí, personalmente, me encanta.
Además, con este poema conseguí sacar un 10 de lectura poética en clase de Lengua Castellana. El poema es así:


SON LAS GAVIOTAS, AMOR.
Son las gaviotas, amor.
Las lentas, altas gaviotas.
Mar de invierno. El agua gris
mancha de frío las rocas.
Tus piernas, tus dulces piernas,
enternecen a las olas.
Un cielo sucio se vuelca
sobre el mar. El viento borra
el perfil de las colinas
de arena. Las tediosas
charcas de sal y de frío
copian tu luz y tu sombra.
Algo gritan, en lo alto,
que tu no escuchas, absorta.
Son las gaviotas, amor.
Las lentas, altas gaviotas.


David Casariego Cao. 1º E.S.O. A

30/1/08

CORAZÓNS ABERTOS


Vinteoito días en “cayuco”
sen comer nada
en condicións infrahumanas
ata Canarias.
Veñen doutras terras,
doutras linguas
buscando unha mellor vida.
Por que non vides ata aquí?
En Galicia sabemos de emigración,
o meu avó tamén emigrou.
Corazóns abertos
mans estendidas
e un sorriso...
de benvida.

David Casariego Cao, 1º E.S.O. A

25/1/08

INMIGRANTE DE OLLOS TRISTES


Día e noite traballando
sen cartos cos que vivir,
deixade de estar rosmando
e axudádeme a vivir.

Nun bote de madeira
coas altas ondas do mar,
cruzo para Canarias
para África deixar.

¿Onde durmo agora?
¿Quen me axudara?
Seguro que me esposan
e me mandan regresar.

Alí deixo amigos
familia e demais,
pero non me arrepinto
de África deixar.

Se todos cooperamos
ídesnos axudar,
e axudando uns os outros
o mundo mellorara.


Marcos Martínez Pulpeiro 1ºB

14/11/07

Pecha as luces, apaga a porta (Cristian Óscar)
A cita corresponde a algo que pasou na clase de hoxe. Cando Antonio dixo: María, pechas as luces, e Cristian retrucou. Como o Rei: 'que te calles, hombre!'. E Cristóbal dixo: 'flipa la peña contigo!' ... eu non dixen ningunha frase desas, engadiu outro.
Entón, non querendo dicir, dixo ese outro que Antonio espertara das tenebras.
Deixade xa o díxome díxome! Escoitouse. Claro, como as rapazas non participan, están caladas, sae o que sae.
Estamos pensando, falou a portavoz, de nome Lorena. Pero non estaban pensado nada, dixo a voz acusadora. E comezou unha discusión. Voaron cadeiras, zapatos e estuches, e duros golpes que fixeron que alguén chorara. Non. Non hai imaxinación. Fin.
E así rematou algo sen sentido, a falta de sentidiño para continualo e facer algo mellor. ¿Ou non?
Feito por: Santi, Alberto, Cristian-Óscar, Cristóbal, Iago, Jairo, Mar (María), Lorena, Sara, Antonio, ... e a imaxinación colectiva de 3 ARB
Os profes Eso non nos interesa para nada. Son moi malos. Son moi 'majos'. ... calificativos a tuttiplén. (corte de censura)
Poñen os exames, fastidian as vacacións, disfrutan facéndonos sufrir. Eso non! Dixo o defensor do profesor.(corte de argumento)Hai porfesores moi raros (e tamén profesores). Que máis lles da aprobarnos se lles pagan igual? E se nos aproban, todos saímos contentos. A cabeza suxeita por unha man, apoiada no puipitre-mesa, mirando para outra beira, meneándose negando, así están as dos alumnos ó falar dos profes.
Unha acusación: algúns profes tócanlle-lo cú ós alumnos. Os alumnos, ás alumnas. Os profesores lanzan puntas pola clase. Crucifican ós alumnos (eso non o dixeron, pero podería ser) E cáganse na tía María. Pero, quen non ten unha tía María? Un bostezo de Cristina interrompe as meditacións filosóficas na aula. Ademáis, contaxia a Lorena. A partir de aí xa non se fala dos profes...
A constatación de que hai sol (na realidade era sono, pero Sol, tamén o hai) atravesa o ambiente.
A Lúa e Sevilla, Sevilla e a Lúa (ou o Sol). Que 'tá máis cerca? O Sol, of course. Era un chiste, que finalizou noutro sobre a nai. Mentres, balbuceos entre imáns daba un aló, no fondo dereita da aula.
Cazada Silvia nun dito furtivo, calou, pero non para sempre, pois repricou ó momento unha increpación dun compañeiro. Camarada, non te pases.
E non pasamos, quedamos.
Feito por 3ARB(*), coa colaboración técnica de Antonio
(*) Jairo, Silvia, Cristóbal, Lorena, Cristianóscar, Tamara, Mº del Mar, Cristina, Merche, Mónica, Sara, Alberto, Iago, Solloso, + ti, que para ler esto, ...
Hoy día radiante. Las nubes y la niebla tapan el sol, los pajaritos no cantan y hace un frío que pela. Pero lo mejor del día es, sin duda, levantarme y saber que tienes que ir al instituto.
A primera hora, como todos los días, nos toca con la tutora; que no tiene otra cosa mejor que hacer que criticar nuestro vestuario o nuestra forma de conducir. Y la miro. De arriba a abajo, por lo que veo va bastante bien conjuntada: camisa negra de señora, falda negra juvenil (parece que va de luto, pero al bajar la mirada me asombra ver unas medias grises y unas botas blancas, pasadísimas de moda. Y ella nos critica...
A segunda hora cada partida tiene su contrapartida.... Contabilidad. A ver... eeee... a ver... ¿Me estais atendiendo? La respuesta es SI. De tantas veces que lo pregunta ya hay gente, o por lo menos yo, que tiene ganas de gritárselo para que se entere. Es que es tan repetitivo que ya sé exactamente lo que va a decir en las clases siguientes. Pero bueno, se agradece, que de tanto repetir se me queda todo.
Después tenemos dos horas seguidas, con el descanso del recreo, con Marisol. Sinceramente, de ella, o tengo nada malo que decir. Es muy buena persona y profesora, quizás un poco blanda pero se necesita a alguien como ella de vez en cuando.
A continuación, dos horas de finanzas.¡¡¡Madre mía!!! Clase más coñazo en mi vida vi. Por no decir lo rápido que va el profesor con sus explicaciones. No entiendo nada. Es la primera vez que damos esa asignatura la mayoría de nosotros y nos explica las cosas como si ya fuéramos sobrados. Difícil. Pero este profesor tiene una cualidad: sabe tratar con nosotros. Se le nota que sabe lo que decir y de que manera para que entendamos las reglas que nos parecen injustas.
Bueno, esta es la redacción de un martes 13 en el que me apetecía dejar mi huella en este blog.

5/11/07

Hola. Onte fun comer a un restaurante. Fun con miña nai e miña irmá. Comín gominolas enlatadas. Acompañadas dun chuletón de dous quilos e medio. Pero todo iso a miña irmá non lle gustou nada. Despois bebimos coca-cola. Como se pode comprender, todo isto pasoume a comezos do sono, baixo os efectos da cea.
Despois fumos ó centro comercial. Compramos roupa e xogamos aos bolos. Comimos xeados. De pistacho. Máis tarde fumos ao badulaque de Apu. Tropecei na entrada. Veu a ambulancia recollerme. Certamente, pregunteime camiño do hospital se eu era Bart, Homer ou un invitado do capítulo.
Chegando ao hospital atopámonos con Bart no monopatín. Sorprendinme cando me decatei de que Bart ía espido, e que cando me viu na ambulancia tropezou e esnaquizouse contra o cristal do Krusty Burguer. Alí estaba Ned Flanders e mailos seus fillos, e non se decatou de que Bart estaba alí ata un tempo despois. Chegado a ese punto non puiden aguantar máis e tiven unha necesidade imperiosa de espertarme. Non é extraño que acordara totalmente bañado en suor.
Autores: Cristina, Marina, Luis, Natalia, Cristina, Raúl, Óscar, Antonio e a colaboración técnica de Laura. - Texto colaborativo -