24/3/09

Poemas

Pareado
Paseando onte pola beirarrúa,
vin pasar de lonxe unha irmá túa.

Terceto
Tiña a rapaza, chamada Lucía,
unha ovella vella e unha galiña
que as mantiña de noite e de día.

Redondilla
Tres nenos están xogando
na porta da súa casa,
mentres o pequeno salta,
os dous máis grandes falando.

Serventesio
Escoitando a choiva bater na ventá,
recordei que un día cando ía xantar,
moi preto da vila que hai máis alá,
vin unha barquiña que ía navegar.

Cuarteta
Era un rapaz que soñaba,
cunha viaxe realizar,
deuse conta que choraba,
e deixou de soñar.

Cuarteto
Vino nun programa de teledeporte,
quedeime admirado de como xogaba,
a pelota moi ben sempre remataba,
gústame o seu xogo, tamén o seu porte.



Daniel Pedrosa Loureiro 1º ESO

16/3/09

MY SUPER-SCHOOL

At my super-school there are four classes every day: music, art, P.E. and geography. Classes start at half past ten and they finish at half past twelve. We don’t go to school on Saturday or Sunday.
Today we’ve got music and geography in the morning and art and P.E. in the afternoon. Music is my favourite subject because Demi Lobato is the teacher.
I like the school because the teachers are funny

Laura Luaces 1º ESO B

5/3/09

XA NON A PODO OLVIDAR


Aquela tarde de outono,
eu saín a pasear,
e atopeime cunha nena
á que non podo olvidar.

Tiña uns ollos azuis,
e tan doce era o mirar,
que cando penso nela
case non podo falar.

Din que se chama Sabela,
iso me dixo un rapaz,
e que ademais de fermosa
tamén sabe namorar


Daniel Pedrosa Loureiro 1º ESO B

27/11/08

UNHA VIAXE NO NADAL


Unha noite moi escura,
e con forte temporal,
vén para España nun barco,
un rapaz de Senegal.

Embarcara coa esperanza
de que aquí ía atopar
todo aquilo que soñara
ía poder acadar.

Mais viñeron os problemas,
o barco vai naufragar,
a terra non se divisa,
acórdase da súa nai.

Cando de súpeto un barco,
un barco que vai pescar,
recólleo alí aquela noite,
cando chegaba o Nadal.


Daniel Pedrosa Loureiro 1º E.S.O

NADAL

Nada comparable co Nadal,
estar coa familia
e incharse a mazapán.

Aparecerá o frío, a neve.
Mellor quedar na casa
e comer sopiña quente.

Disfrutar disfrutaremos
porque o que nunca falla
e estar con que queremos.

A crise da depresión
anima a túa familia
axudaralles un montón.

Ledicias traerán os reis magos.
Ilusións e máis sorrisos
para todo o novo ano.


Álvaro Martínez Fernández 1º E.S.O.

20/11/08

Doctor Pedrosa

Hace poco tiempo que estoy en este instituto, pero ya hay en mi vida alguna anécdota simpática.
Ya soy "doctor". Sí, así como suena. El título me lo concedió mi profesor de lengua que se dirige a mi diciéndome: ¡Conteste, doctor Pedrosa!.
Yo estoy contentísimo, soy "doctor" sin pasar por la universidad y eso ¡farda un montón!.
Lo triste es que en casa a mi madre lo de la titulación esa no le dice nada, y sigue mandándome estudiar como siempre. Yo le digo que con lo de doctor ya es suficiente, pero ella me contesta: Sí, "honoris causa" por el Instituto Porta da Auga. Así que mi vida poco cambió con mi nuevo título.

Daniel Pedrosa Loureiro 1º E.S.O B

17/11/08

PERDER O GANAR

Érase una vez una niña llamada Yanie, vivía en Aragón y tenía trece años. Sus aficiones eran el fútbol y el tenis. Iba al instituto, I.E.S WORKING SHOOL,sacaba buenas notas, como: un 8 en Sociales, un 9´1 en Naturales, un 7´7 en Inglés...

Ella llevaba años intentando que sus padres le dejaran jugar en un equipo de fútbol femenino, pero era inútil, sus padres decían que era cosa de niños y que ella era una niña.
En los recreos del instituto intentaba aprender de los chicos, pues jugaban genial. De vez en cuando Yanie jugaba con los niños y poco a poco fúe aprendiendo.
Un día al recreo...
YANIE-¡Hola Carlos!¿Puedo jugar hoy?
CARLOS-Claro, no hay problema.
YANIE-¡Bien! Ese recreo jugó la media hora que este duraba, al fútbol, marcó un gol de cabeza y otro de penalti, al mejor portero de los chicos, todos quedaron asombrados.
Al día siguiente, todos querían a Yanie en su equipo, pero aunque se sentía feliz, no jugó. Estaba triste porque sus padres nunca vieran cómo jugaba al fútbol y porque tampoco entendían su afición por el fútbol y no por el... ballet.
Poco a poco entendió que el fútbol era su mayor afición, pero que por encima de todo estaban los estudios, aprendió a respetar las opiniones de sus padres y, lo más importante, nunca renunció a lo que de verdad le gustaba: "EL FÚTBOL".


Tania María Penabad Canel 1º ESO

26/5/08

Los vicios

Este es un poema que he hecho sobre los vicios(tabaco, alcohol,drogas etc.)y que personalmente me gusta pues da consejo y por eso quiero que lo veais:

Los vicios
Ribadeo aumentó mucho
en bares y bebedores,
y por desgracia también hay
drogadictos y ladrones.
A mí me gustan los bares
para verlos desde fuera
pues seguramente dentro
cogerás la borrachera.
Yo no bebo alcohol
pues lo que bebo no lo lleva
teniendo que estudiar
no cojas borrachera.
Nunca obrará bien
aquel que es bebedor
pues al estar borracho
no entra en razón.
Ruégale al dios del vicio
eso de no caer
en el vicio de la droga
que te hará entorpecer.
Si quieres tener salud,
no abuses de la bebida
no fumes ni te drogues
y tendrás una larga vida.
PUES
Tienen un mal final
muchos bebedores
y otro tanto les pasa
a los que son fumadores.
Auga do rio

23/5/08

Infancia

Mi niño hermoso dormía
en su camita de seda
mientras suenan cascabeles
a lo lejos, en la vereda.
Su dulce infancia supone
algo hermoso,un poema
como una rima que suena
una canción una proeza.
Sus cabellos doraditos
las miradas envelesa.
Con sus enormes ojitos
recoge toda la belleza,
adiós,adiós¡
Javier Cao García 1ºESO

21/5/08

Saíííndo!

Comezo a estar incómodo, paréceme que terei que saír,uii! unha luz branca! Ben vou saír...e se non me gusta, volvo para dentro.
Ups! Quedeime atrancado, vaia! Non dou saido.
Menos mal...xa estou fóra, uf! Como para volver entrar!
Aii! Vén unha man, aish! Pegoume. Pois agora enfádome e choro. Buahhh!
Uii! Aquí xa estou máis cómodo, quen será esa? A sua voz sóame, será mamá?
Noon, non me levedes que quero estar con ela...!
Menos mal! estanme a lavar...
Eu apretado alí dentro, non sabía que existía isto!
Non me apetece volver cara dentro.
Ups! Que teño alí abaixo? Un cordón, que raro!
Ben! Volvo con mamá.
Ben, eu xa saín e agora vou gozar.
Adeus.

Carolina Martínez Ares 1Btexto

19/5/08

A meiga dos mares


A MEIGA DOS MARES


Era media noite e o mar estaba tranquilo cando Óscar e Sara marcharon pescar coma tódalas noites.

Todo ía ben ata que os alertaron por radio de que se acercaba unha forte tempestade. Eles intentaron chegar á beira antes de que os collera, pero non o conseguiron. As fortes e altas ondas chocaban contra o pequeno barquiño,e Sara e Óscar, traballaban a máis non poder para que o barco non afundise, pero sabían que era inútil, xa que como non os viñesen rescatar cedo ían morrer alí. Cando xa non podían máis, xa que Sara estaba esgotada e Óscar era ao único que lle quedaban unhas poucas de forzas para sacar aquel pequeno barquiño adiante; Sara, que era moi católica, púxose a rezar. A el parecíalle unha parvada pero, coma un milagre, as nubes empezaron a arredarse e o sol comezou a saír. Óscar non podía crer o que vía, os seus ollos non daban creto a aquel feito que o deixou marabillado.

Cando chegaron ao porto os mariñeiros da zona tampouco crían o que Óscar lles contara, e dende entón a Sara chámanlle A MEIGA DOS MARES xa que grazas a ela se salvara a vida de dúas persoas.

Rebeca Fernández García 1ºESO A

Mon

Este es un romance que nos mandó hacer nuestro profesor de Lengua Castellana,Manuel Está dedicado a mi perro, Mon.
MON
Esta es la historia de Mon,
un perro que salta mucho.
Nació en Ove-Ribadeo
y no es para nada burro.
Un día saltó la verja
y salió afuera a ver mundo,
tardó mucho en regresar
y nos dió tremendo susto.
Mon, no vuelvas a marcharte,
sabes que te quiero, chucho.
Te puede coger un coche
y me muero, te lo juro.
David Casariego Cao 1º E.S.O. A

Adios

Aquella niña tan lista
me dio tanta tristeza
al no tener esperanza
al ser ella solo pena.
Su historia es tan bonita,
y con sus labios de fresa,
se despide de la vida,
de su cuarta primavera.
MIREIA 1ºESO A

21/4/08

Acróstico 2

Amo a poesía
Como se fose a miña vida.
Risco palabras que non riman,
Oio duzura nas miñas letras.
Sinto que non hai nada mellor.
Tenras palabras,
Irónicas,
Caladas...
Oio poesía dentro de mín.

Alba López Álvarez

18/4/08

Acrósticos

Marea sube e sube,
A marea baixa a baixa
Rema rema rema
Canta canta canta
O río desemboca
Soando e cantando
Actúa actúa ben
Medo non terás
Obedece o corazón
Rí e ela rirá
Delfín Acuático

7/4/08

Unha poesía de Rosalía


Gústaríame compartir con todos vós unha fermosa poesía de Rosalía de Castro, do seu famoso libro "Follas Novas". A poesía está incompleta, porque é moi longa, pero de todos modos espero que vos guste:
Adiós, ríos; adiós fontes;
adiós, regatos pequenos;
adiós, vista dos meus ollos:
non sei cando nos veremos.
Miña terra, miña terra,
terra onde eu me criei,
hortiña que quero tanto
figueiriñas que prantei.
Amoriñas das silveiras
que eu lle daba ó meu amor,
camiñiños entre o millo,
¡adiós, para sempre adiós!
¡Adiós gloria! ¡Adiós contento!
¡Deixo a casa onde nacín,
deixo a aldea que conozco
por un mundo que non vin!
Deixo amigos por estraños,
deixo a veiga polo mar,
deixo, en fin, canto ben quero...
¡Quén pudera non deixar...!


Mar azul.

Sonetos a Ribadeo y Rinlo



Estoy leyendo sonetos y voy a dedicar uno a los ribadenses.

RIBADEO

Pueblo atalayador, que en la ribera
del litoral abre pulmón marino.
Testimonio veraz que en pergamino
ratifica ancestral voz verdadera.

Crisol de buen mirar amplia frontera,
que en equidad fluvial muestra destino
de tierra en hermandad, de buen vecino,
con belleza sin par y alta bandera.

Riqueza en progresión, que sin penurias
vuela en modernidad con agudeza,
gozando el mismo sol que luce Asturias

que con el EO común, hacen espejo
para dar a las aguas la grandeza,
de hermosura y beldad en fiel reflejo.

El autor es Cesar Michelena Rebellón. Mi madre lo conoció cuando era pequeña.
Este soneto se lo dedico a Mirella Cancio que es la única de Rinlo.

RINLO

Alto sitial que al mar abre camino;
borrascoso sonar, turbio oleaje,
recoge del confín ese mensaje
del miterio y dolor de afan morino.

Rinlo, perennidad, firme destino
desde el mirar frontal de su paisaje;
tiene a sus pies, la ofrenda del salvaje
griterío en terror, del mar felino.

Sus casas venteadas en la altura
que haciendo cimbrear su arboladura
se enfrenta con valor, tan temerario

a ululante pavor de cielo airado
tras el contínuo combatir diario,
con audacia y ardor siempre iniciado.

Curry a la plancha

6/3/08

Hola, soy Daniel y voy a escribir este poema de Jorge Guillén que se llama Fuera del Mundo, que me emocionó mucho porque me recordó a un viejo familiar. El poema dice así:


FUERA DEL MUNDO

Cuanto nosotros somos y tenemos
Forma un curso que va a su desenlace:
La pérdida total.

No es un fracaso.
Es el término justo de una Historia,
Historia sabiamente organizada.
Si naces, morirás. ¿De qué te quejas?
Sean los dioses, ellos, inmortales.

Natural que, por fin, decline y me consuma.
Haya muerte serena entre los míos.
Algún día- ¿tal vez penosamente?-
Me dormiré, tranquilo, sosegado.
No me despertaré por la mañana
Ni por la tarde. ¿Nunca?
¿Monstruo sin cuerpo yo?

Se cumpla el orden.

No te entristezca el muerto solitario.
En esa soledad no está, no existe.
Nadie en los cementerios.
¡Qué solas se quedan las tumbas!

Daniel Fernández Fernández, 1º ESO A

¿Un vampiro?

Voy a escribir un cuento que nos mandó hacer el profesor de Lengua Castellana, Manuel. Espero que os guste. Es así:

¿UN VAMPIRO?
16 de febrero del 2008.
¡Tasss!¡Chisst!. Sí, este es un buen sitio para instalarme.
Ahora toca situarse: en la parte de arriba o, mejor, abajo.
Mmmm..., aquí tengo todo lo que pueda desear: un buen escondite, calorcito y toda la sangre a mi disposición.
¡Huy! Este se mueve... ¿A dónde irá?. Esto es lo que más me gusta de mi vida, nunca sabes las sorpresas que te esperan... .
Subimos a un autobús. ¡Me encanta viajar!.
Vaya, ya llegamos, ¡qué viaje más corto!. Déjame ver: estamos en un instituto. ¡Cuántas posibilidades!.
¡Ah! la llamada de la naturaleza, hala, a poner huevines. Primera parte de la misión, cumplida.
Vista alrededor: uno medio calvo, otro con el pelo demasiado corto, aquel de allá con cresta, aquel otro con demasiada gomina, ¡ay! ¡esa melenaza...!. ¡A saltar!.
Ya estoy adentro y cuando se quieran dar cuenta será demasiado tarde... . Ahora ya sé cuál será mi próxima misión: invadir el instituto "Porta da Auga".
¡Lo que les espera!. ¡A rascarse toca!. Los piojos somos así: aventureros, como los grandes exploradores de la historia:Colón, Pizarro,... .
Dentro de poco seremos muchos.
Compañeros... ¡la que se avecina!.
La guerra queda declarada.¿Cuál será nuestra próxima víctima?.


David Casariego Cao 1º E.S.O. A

3/3/08



Este es un poema al que le tengo especial cariño, ha salido en la antología de poemas de la clase de lengua castellana. Es un poema que me trae muy buenos recuerdos puesto que me recuerda a unas vacaciones de hace dos o tres años en las que estábamos dando un paseo y salió el tema de los poemas de cuando mi padre era pequeño. El me empezó a recitar trozos de poemas y uno de ellos fue este.
Ana Uria Moreda 1º ESO B

Todo pasa y todo queda,
pero lo nuestro es pasar,
pasar haciendo caminos,
caminos sobre el mar.

Nunca perseguí la gloria,
ni dejar en la memoria
de los hombres mi canción;
yo amo los mundos sutiles,
ingrávidos y gentiles,
como pompas de jabón.

Me gusta verlos pintarse
de sol y grana, volar
bajo el cielo azul, temblar
súbitamente y quebrarse.

Nunca perseguí la gloria.

Caminante, son tus huellas
el camino y nada más;
caminante, no hay camino,
se hace camino al andar.

Al andar se hace camino
y al volver la vista atrás
se ve la senda que nunca
se ha de volver a pisar.

Caminante no hay camino
sino estelas en la mar.

Hace algún tiempo en ese lugar
donde hoy los bosques se visten de espinos
se oyó la voz de un poeta gritar
Caminante no hay camino,
se hace camino al andar.

Golpe a golpe, verso a verso.

Murió el poeta lejos del hogar.
Le cubre el polvo de un país vecino.
Al alejarse le vieron llorar.
Caminante no hay camino,
se hace camino al andar.

Golpe a golpe, verso a verso.

Cuando el jilguero no puede cantar.
Cuando el poeta es un peregrino,
cuando de nada nos sirve rezar.
Caminante no hay camino,
se hace camino al andar.

Golpe a golpe, verso a verso.

Antonio Machado.